یه بار یکی از مخاطبین وبلاگ کامنت گذاشته بود: شما که تو توضیحات وبلاگت نوشتی می نویسم تا آرام شوم، هیچی که نمی نویسی؟!

دوست داشتم پسوردم رو بدم بهش تا تمام پست های موقتم را بخواند..

این وبلاگ خانه من است، گاهی هم مثل یک چاه است، اینقدر که به درد دلهای من گوش داده..

هم خانه است و هم چاه است و هم گوش است و هم دوست..

شاید روزی برسد، نامه های پست نشده ام را پست کنم..

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من

مرا عهدی است با جانان